Blog
op dat eerste moeilijke begin en ons doorzettingsvermogen;
op het omvormen van de oude klantenportefeuille tot een reeks klanten waar we stuk voor stuk trots op zijn;
op onze strijd voor een respectvollere communicatie naar vrouwen;
op het pionierswerk dat we deden voor Ecover, Provamel en De Kringwinkel;
op de campagne 100 jaar vrouwenstrijd die we voor Gelijke Kansen in Vlaanderen creëerde;
op de Dove pro age campagne en de allereerste naaktkalender met Lieve Blanquaert en 13 fantastische 50+ madammen;
op de duizenden mails die we ontvingen naar aanleiding van deze kalender;
op de campagne ter ondersteuning van orgaandonatie door studenten die we maakten voor De Maakbare Mens vzw;
op het heel tastbaar worden van deze campagne na een telefoontje van een vader die zijn dochter verloren had;
op ons streven naar oprechte gender mainstreaming en het vaste geloof dat een respectvolle combinatie van de seksen een meerwaarde vormt;
op de luisterfora die we organiseerden voor Comeva, projectgroep van de vrouwenbladen van Sanoma Media;
op onze imago-analyses van de politieke kopstukken en het imago-advies;
op onze vrouwen- en mannenrapporten en het blijven investeren in deze broodnodige kennis;
op onze campagne voor Vlaanderen in Europa en het Agentschap Ondernemen;
op ILIV, het kennisplatform over het belang van een Thuis;
op onze campagne voor Triodos Bank voor die andere economie waar we oprecht in geloven;
op het vasthouden aan onze waarden, nooit zomaar u vraagt, wij draaien;
op al onze fantastische medewerkers en partners;
en op nog zoveel meer;
Kortom op 13 fantastische jaren.
Het ga jullie en ons goed!
Brussel-Nationale Luchthaven – Antwerpen-Centraal. Dat is het traject van mijn trein.
Met als gevolg dat ik in de trein vaak gezelschap krijg van reizende (zaken)mensen.
Net zoals vandaag. Een gesprek.
Hij (een man van rond de 65): Het is hier koud!
Ik: Mja, valt wel mee, vooral nat. Vorige week was het veel kouder.
Maar waar jij vandaan komt, was het waarschijnlijk heel wat warmer.
Hij: Ja! Zo’n 30 graden verschil. Bali.
Ik: Leuk!
Hij: Het zou dichterbij moeten zijn.
Ik: Dan was het daar ook niet zo warm natuurlijk.
Hij (lacht een beetje zuur): Is waar.
Hij: Maar weet je wat het grootste verschil is? De mensen leven daar met elkaar en voor elkaar. En buiten. Binnen doet er niet toe. En wij? Wij zitten allemaal in ons hok.
Ik: Ja, jammer genoeg. Maar als je maar vaak genoeg lacht naar iedereen, vriendelijk bent en soms eens een praatje slaat met vreemden, creëer je ook een beetje Bali hier.
Hij (grommelend): Maar het blijft toch koud.
Ik zucht. Hij had mijn goede advies niet helemaal begrepen.
Warm kan je het ook krijgen van een onverwachte glimlach of van een verrassende ontmoeting.
Ik vrees dus dat hij vanaf vandaag weer verder gaat klagen in zijn eigen hok. Binnen. Alleen. Jammer…
Ter gelegenheid van Vrouwendag enkele cijfers* cadeau:
23% heeft niet genoeg tijd voor zijn/haar kinderen - vrouwen en mannen evenveel
20% heeft niet genoeg tijd voor zijn/haar partner - vrouwen en mannen evenveel
36% vindt dat ze te weinig dingen samen doen - vrouwen en mannen evenveel
1 op 10 vindt dat hij/zij hun partner of gezin vaak niet de aandacht kunnen geven die ze zouden willen, omwille van hun job - vrouwen en mannen evenveel
1 op 7 heeft (heel) vaak stress door zijn/haar job - vrouwen en mannen evenveel
39% voelt zich soms schuldig omdat hij/zij niet voldoende tijd maakt voor de kinderen - vrouwen en mannen evenveel
23% weet niet precies hoeveel zijn/haar partner verdient - vrouwen en mannen evenveel
meer dan 1 op 2 (55%) vindt zich eerder tot heel dik - vrouwen en mannen evenveel
meer dan 1 op 3 (35%) koopt regelmatig tot altijd ecologische of milieuvriendelijke was- en reinigingsmiddelen- vrouwen en mannen evenveel
meer dan 1 op 2 (57%) koopt soms bio- vrouwen en mannen evenveel
45% zet zich graag in voor een goed doel - vrouwen en mannen evenveel
1 op 3 heeft een algemeen vertrouwen in de mensen - vrouwen en mannen evenveel
Natuurlijk kan ik ook een lijstje geven met verschillen :-) En jammer genoeg is dit nog steeds veel langer ... maar toch zie ik heel langzaam een beweging naar elkaar toe.
* Cijfers uit het Fé. Vrouwen - & Mannenrapport. Een grootschalig, kwantitatief en diepgaand wetenschappelijk onderzoek rond het web van elk individu en de 7 pijlers die een leven bepalen: partner, gezin, werk, omgeving, wereld, vrije tijd en spiegel. Meer dan 4000 Belgen zijn doorgelicht, aan de hand van meer dan 300 topics. Het resultaat is een ongezien naslagwerk, een onuitputtelijke bron van data en een accurate neerslag van de huidige tijdsgeest.
Goede voornemens blijven meestal de vage intentieverklaringen die ze eigenlijk zijn. Ook bij mij. Maar dit keer is het anders. Mijn voornemens voor 2013 zijn in volle ontwikkeling. En dat voelt goed. Je mag ze zelfs gerust omschrijven als enkele grote dromen.
Om ze niet uit het oog te verliezen had ik eind december een spiksplinternieuwe grote Moleskine gekocht. Zo’n soepel flapboek. Op 1 januari heb ik, links bovenaan op de eerste pagina, het volgende geschreven: 1#trendforecasting 2#final cut pro cursus 3#netwerk organisatie
Dit boek heb ik altijd bij. Het is geen notitieboek voor briefings van klanten. Maar mijn eigen boek voor indrukken en inzichten. Want ik wil hiermee fundamenteler aan de slag. Ik ben een ‘perceiver’ die op basis van interpretatie het waarom wil begrijpen. Inzicht is voor mij altijd al belangrijk geweest. Daarom kijken we met Fé. al ruim 10 jaar naar de samenleving. Wat is belangrijk? En voor wie? Welke stromingen en trends zijn er te ontdekken?
Maar ik wil veel verder vooruit kijken. Je organiseren op wat er vandaag gaande is, maakt dat je morgen hopeloos achterop bent. Daarom ben ik afgelopen zaterdag gestart met een opleiding trend forecasting. Een stap verder, of liever vroeger, dan trendwatching. Het gaat niet over vandaag en morgen, maar over de nabije toekomst. Wat speelt er zich af aan de horizon. Hoe zit onze netwerk samenleving over een paar jaar in elkaar? Welke relevante ontwikkelingen kunnen we verwachten?
Elke zaterdag rij ik dus – jammer genoeg niet met de Fyra - naar Amsterdam en krijg ik les van Andrea Wiegman, Truus Dokter en co van de netwerkorganisatie Second Sight. De eerste sessie was alvast fantastisch. Ik kreeg tonnen inspiratie en inzichten cadeau. Dank daarvoor. Opdracht voor elk van de 8 cursisten was om iets mee te nemen dat te maken heeft met de huidige tijdsgeest. Iets wat je raakt. Mireille liet ons een filmpje zien over een project in Paraguay. Ik wil dit graag met jullie delen. Het is prachtig en illustreert dat verbeelding waardevoller is dan geld: Landfill Harmonic
"Trend forecasting is an early and profound view on future developments to trace business opportunities in time. Based on cultural insights, observations, views and intuition. Truus Dokter – it Fits, Second Sight”
Je moet …
… minder drinken.
… minder snoepen.
… minder roken.
… trager rijden.
… woorden wikken.
… vroeger gaan slapen.
… minder geld uitgeven.
… minder werken.
… minder uitgaan.
Laat ons eerlijk zijn, het geluk zit hem niet in mate.
Waarom in godsnaam zouden we geluk begrenzen?
Om meer geluk te halen uit de zonde? Jeah right…
Ik doe niet mee aan mate. Mate sucks.
Meer is wél beter. En nòg meer nòg beter.
En vooral leuker. Véél leuker.
Ieder doet wat ie wil natuurlijk.
Iedereen is vrij om met mate door het leven te gaan.
Maar ik ga ongegeneerd voor buitensporig geluk.
“Jawel, tuurlijk wel, ik heb Katrien al ns gezien. We hebben toen boterhammen met kaas en gerookte zalm gegeten. Dat was de dag nadat ik die hamburger op de rommelmarkt in Eeklo had gegeten. En drie dagen laten zijn wij in de Stanny gaan lunchen. Ja, hoor ik herinner het me perfect.”
…en toen besefte ik dat mijn herinneringen gelinkt zijn aan eten. De steekkaarten in mijn fichebak zijn voorzien van eetlabeltjes. De ene onthoudt op datum, de andere op plaats. Ik op eten.
Weet je nog, toen, het nieuwjaarsfeest bij de grootouders…?
Peren in de wijn met wild!
En toen we zijn gaan eten voor de verjaardag van ons mama?
Yep, pasta met verse truffel. De ober smoste zelfs truffel op mijn schoot.
Lang geen filmpje gaan kijken in de zetel bij Kat.
Frietjes in een diep bord met keukenhanddoek eronder!
En de eerste keer badmintonnen in Borgerhout?
Albert Hein quiche met geitenkaas bij Joke!
Wanneer waren we vorige zomer ook weer bij Laurence?
Toen met de zelfgemaakte durum met banaan!
Het feestje van Anneleen en Marc?
Ah, natuurlijk, met die lekkere grote olijven toen!
…mijn geheugen en maag zijn een onfeilbaar team!
Dan eet ik chocolade wanneer ik wil.
En dan eet ik een miljoen frietjes, met drie cola’s.
Dan doe ik nooit meer rubber laarzen aan.
En laat ik mijn jas altijd open en zet ik toch geen kap op.
Dan blijf ik heel laat op, tot na het donker.
En dan kijk ik tv in mijn bed wanneer ik dat wil.
Dan ruim ik mijn kamer nooit meer op.
En dan bel ik tweehonderd en zoveel uur met mijn vrienden.
En dan rij ik nooit meer met de fiets door de regen.
Dan rij ik zelfs nooit meer met de fiets.
En ik kijk naar zoveel griezel en actie films als ik wil.
Met chips én koeken én snoep.
Dan kom ik naar huis wanneer ik dat wil, zelfs na 1 uur.
En dan eet ik geen kauwgom meer als ik gerookt heb.
Fijn zo. Groot zijn.
We zijn verhuisd! Eindelijk! ‘Een echt huis’ omschrijven onze vrienden het. En dat geeft het goed weer. Met een veranda, drie bergruimtes, een garage en een oprit. Eén trap. En een mooie tuin. Totaal iets anders dan de burgerwoning met héél véél trappen, terras, en héél erg géén garage die we voordien betrokken. Vooral de groenere buurt en de tuin hebben de doorslag gegeven. “’t is nu of nooit” dachten we. Elias, wordt al zes, en nog eens zes jaar later - en dan ben ik waarschijnlijk nog naïef optimistisch - zal hij waarschijnlijk het groen alleen nog in willen per console of 3D-bril.
Gisteren, woensdag, was de eerste mooie, koude, maar zonnige dag. Als we ’s middags thuiskomen van school, hoor ik mezelf zeggen: ‘Zeg jongens, als jullie nu de tuin eens inlopen tot ik de tafel gedekt heb.’ Waarop Clara, een vinnige bijna-vierjarige: ‘Ik wil niet in de tuin. Tuinen zijn stom.’ Slik. En Elias: ‘Ik wil alleen in de tuin als Clara meegaat.’ ‘Maar je kan toch een kamp gaan bouwen?’ ‘Ja, hoe moet ik daaraan beginnen zonder dekens, of stoelen of niks.’ ‘Zoek misschien takken of zo, dingen uit de natuur.’ ‘De natuur, wat kun je daarmee doen, beetje takken tegen elkaar leggen, da’s toch geen kamp’ Bon, kroost mee naar binnen. Mama een illusie armer. Tot na het middagmaal. Elias heeft zijn kleine zus kunnen omkopen om toch mee naar buiten te gaan ‘Uw pop mag ook mee Clara, en ik laat je zeker twee keertjes winnen bij het tikken.’ Missie geslaagd. Als ik na twee uur ga kijken met koekjes en sapjes zie ik rode wangetjes, blinkende oogjes en word ik rondgeleid in vijf kampen. En er is al een boom tot klimboom uitgeroepen. We zitten samen op de bank, gezicht in de zon, vogeltjes om ons heen. Aaah, zo moet het zijn. ‘Elias, fijn he, zo’n tuin?.’ ‘Jaah mama, echt de beste tuin van de planeet.’ ‘Binnenkort kunnen we je verjaardagsfeestje buiten vieren. Tof he?’ ‘Oooh, zeg, ik wou in de binnenspeeltuin!’ Sja.
... that's the question today.
Ben een beetje gaan zoeken waar die pralines en kitscherige kaarten vandaan komen...
Er zijn verschillende verhaaltjes. In Rome vond bijvoorbeeld vroeger Lupercalia plaats, ofte het Vruchtbaarheidsfeest waarbij de namen van ongehuwde jonge vrouwen in een grote kom gegooid werden. Ongehuwde mannen mochten dan om de beurt een naam trekken. De Rendez-vous', Parships en Meetics van de Romeinen dus.
Lupercalia werd dan mettertijd door Paus Gelasius veranderd in St.-Valentijnsdag.
Tis maar dat u straks iets heeft om over te babbelen hé!
En als Valentijn voor mijn lief een reden is om eens romantisch te doen, kan ik dat alleen maar aanmoedigen.
Maar dat zullen we straks zien :-)
Morgen is het aswoensdag. Vroeger gingen we dan altijd een askruisje halen. Ik herinner het me nog goed hoe dat voelde, zo'n koud, vochtig stempeltje op je voorhoofd. En daarna stress om geen vegen te maken en hopen dat het zo lang mogelijk bleef staan :-) En dan 40 dagen Vasten. Niet dat we zo heel strikt waren, maar onze snoepjes spaarden we toch in een potje voor 's zondags. En dan was er trouwens nog de carnavalsstoet. Die in Kapellen vaak midden in de Vasten uitreed. Wat een beetje gek is. Eigenlijk.
Kruisjes halen doe ik niet meer. Vasten evenmin. En van carnaval was ik eigenlijk nooit echt fan.
Maar in Rio wil ik ooit nog wel eens de sfeer gaan snuiven. Op het strand natuuuuuurlijk.
Twee zonnestralen, meer was er niet voor nodig.
De goesting is er.
Ok, ik woon in de stad en we hebben een klein stadstuintje, maar het gaat er toch van komen.
Ik ga tuinieren in bakken. Opnieuw mijn eigen boontjes doppen, kruiden uit onzen hof en tomaatjes en aubergines en pompoenen... Om te beginnen.
Misschien zitten deze heren er ook wel voor iets tussen:
http://www.youtube.com/watch?v=GTuoo1X0YfY&feature=youtu.be
kijk en schrik niet als ook uw vingers beginnen te kriebelen!
en dan staat er in 1, 2, 3, plots een kind op je schouders... ik zeg u, hij is klaar voor de cirkusschool!
Fort Lillo is een fort en een kleine woonkern aan de rechteroever van de Schelde in Lillo, volledig omgeven door de haven van Antwerpen. Het was vroeger een deel van het nu verdwenen dorp Lillo, vandaar dat ook de naam Lillo-Fort gebruikelijk is. Lillo hoort sinds de decentralisatie van 2000 bij het district Berendrecht-Zandvliet-Lillo van de gemeente Antwerpen. DIXIT WIKIPEDIA
In plaats van te spreken over ‘t stad, spreken we voortaan over ‘t gemeente als het aan Wikipedia ligt.
Maar, Lillo is een aanrader: een wandeling langs de Schelde (deels onder de prettige begeleiding van de havensecurity) en een heerlijke hap in ‘t Pleintje. DIXIT DE FIEREFLUITERS
“En bij ‘t lengen van de dagen verzamelden zij op het kasteel. Van heinde en verre kwamen zij. Lange en kleine mevrouwen. Blonde, bruine en rosse. Dames op leeftijd en jong geweld. Regeltantes, tetterwijven en giechelkonten. Madammen van ’t stad, madammen van den buiten en andere madammen. Allemaal zonder meneer. En zij deden wat vrouwen doen, onder elkaar op een kasteel. En dat was zo plezant dat het kasteel begon te stralen. En nog meer vrouwen zich aandienden en nog meer en nog meer. Tot het kasteel overliep en al dat vrouwelijks de wereld instroomde… Schoon zicht, zei zij die boven zat te wachten blij.”
Het 1ste Vrouwenfestival is geweest. Ik was erbij en heb genoten van het lekkere eten, me ondergedompeld in de sfeer, gelachen, gewroet in de workshop ‘schoonheid en kracht van verhalen’, gedanst – heel bijzonder wat er ontstaat als er geen mannen in de buurt zijn - , gekletst in de ochtend, een dike krop in de keel verwerkt bij de ontroerende getuigenis van een Oikoten-deelnemer in de workshop van Saskia Szepansky en Phara de Aguirre, …
Het 2de Vrouwenfestival kondigt zich aan, op 2 en 3 maart, in De Heerlijckyt in Geetbets. Aarzel niet en schrijf je in: http://www.heerlijckyt.org/index.php?id=115
Een aanrader!
"De "hashtag" die op de microblogsite Twitter gesymboliseerd wordt door #, heet in het Frans voortaan "mot-dièse". Dat is door de algemene commissie van terminologie en neologismen in Frankrijk beslist." (bron: de redactie)
Hoe grappig is dit? Dan zullen wij ook eens zoeken naar een geschikt Nederlands woord. Iemand een suggestie?
#dubbelkruisje
#uitleghekje
#wawildebedoelen
#...
